Ergens in 2007 signeerde Remco Claassen voor mij zijn IK-boek. Dat boek bladerde ik wat door waarna het in mijn boekenkast verdween.
In 2008 kreeg ik datzelfde boek cadeau voor mijn verjaardag. Een goede vriendin van me had het zo ingeschat dat dat wel een leuk boek voor mij zou zijn.
Terecht? Tsja...ik had het boek al een maand of zes in huis en het stond dus nog in de boekenkast. Haar boek ging hoe dan ook retour boekwinkel en ik kreeg in plaats daarvan een ander boek.
Toch duurde het nog tot eind 2009 dat ik het IK-boek weer uit de kast trok. In die periode volgde ik namelijk Remco's training "de essentie van leiderschap". Een aanrader overigens. Gedurende die training werd een groot deel van de inhoud van dat boek behandeld.
Inmiddels is het medio 2011 en ligt het IK-boek gelezen en al naast me. Gelezen...maar nog niet volledig toegepast. Dat komt omdat dit boek niet het enige is waar ik me mee bezig hou. Gebrek aan focus is mij namelijk zowat bij de geboorte al ten deel gevallen.
Sinds geruime tijd draag ik daarom vrijwel permanent notitieboeken met me mee in de vorm van een Moleskine of een iPad. In die notitieboeken noteer ik van alles en nog wat, waaronder observaties van mijn eigen gedrag, leerervaringen, waarden, dromen, gevoelens en vragen. De bedoeling daarvan is om beter van mezelf te kunnen leren.
Inmiddels heb ik een fikse bak tekst waaruit ik patronen kan halen. Patronen die me vertellen waar ik vastloop en waar mijn kracht ligt. Ook daarvan heb ik inmiddels diverse notities opgetekend en ben ook daadwerkelijk aan de slag om van mijn valkuilen te leren en mijn kracht te gebruiken.
Ik merkte al snel dat het makkelijker gezegd is dan gedaan, want de bak met informatie is groot en de hoeveelheid wenselijke verandering is enorm. Klein beginnen, is het devies. Dus ben ik een maand of drie terug aan Personal Scrum begonnen om niet alleen taken, maar juist ook doorbraken in gedragsverandering voor elkaar te krijgen.
Personal Scrum werkt tot op heden niet heel lekker voor me. Ja, ik krijg er meer overzicht door en ik kan me iets beter focussen op onderhanden activiteiten. Het probleem is echter dat het alle kanten opgaat en het mijn persoonlijke ontwikkeling niet structureel helpt verbeteren.
Het is allemaal nog veel te ad hoc.
Die observatie brengt mij terug bij het IK-boek van Remco. Dat boek beschrijft dat een persoonlijk missie-statement je kan helpen om structuur in je leven aan te brengen en datgene te gaan doen wat er daadwerkelijk toe doet voor je.
Eén van mijn goede voornemens voor 2011 is het maken van een missie-statement. Maar wat zet je in godsnaam in zo'n ding waar je vervolgens alles wat je doet aan afweegt? Dat is nogal wat.
Remco geeft een heel stappenplan in zijn boek, er is een website waar je dat plan zelf in actie kunt omzetten en er zijn zelfs applicaties voor Android en iOS te krijgen. Op weg naar het schrijven van een eigen missie-statement is er eigenlijk maar één stap en dat is het vinden van je energiewoorden. Vrijwel alles draait om energie bij Remco. Hij noemt zichzelf dan ook niet voor niets een energie-coach. Wat mij betreft een geweldig concept, want energie is immers wat ons drijft.
In mijn verzameling energiewoorden komen in elk geval "leren", "geven" en "vreugde" terug.
Kort geleden bedacht ik me een missie-statement dat me erg aansprak en waar in elk geval die laatste twee woorden zeker in terugkomen:
"Our purpose is to find happiness in ourselves, bring comfort to those who need it and provide joy to all who will accept it".
Dit is een missie die voor ieder mens zou kunnen gelden wat mij betreft:
- Geluk vinden in jezelf, omdat je de enige persoon op aard bent die dat kan.
- Anderen die op welke wijze dan ook beperkt zijn in hun kunnen een beetje helpen een comfortabel leven te leiden.
- Vreugde delen met iedereen die dat uit vrije wil van je accepteert.
Zo'n statement is op het eerste punt helemaal op jezelf gericht, op het tweede punt volledig op anderen gericht en op het derde punt is er sprake van iets wederzijds. Overigens kun je het ook zo interpreteren dat die laatste twee punten niet louter over mensen gaan, maar over alle levensvormen, incluis je huisdier en desnoods je cactus.
Ik geloof voldoende in "de natuur" om in eerste instantie genoegen te nemen met dit missie-statement.
Toch is er nog iets in de mens rond het fenomeen "zelfontwikkeling" en rond het concept "betekenis".
Niet voor niets is "leren" ook een energiewoord in mijn energiewoordenboek. Leren om het leren is al erg leuk, maar draagt wat mij betreft vooral bij aan de eerder genoemde missie-onderdelen. Volgens mij is "jezelf blijven verwonderen" veel meer een driver om leren vol te houden en past daarom beter in een missie-statement terwijl het leren zelf meer een voortdurende activiteit is. Een middel om je te blijven verwonderen.
Volgens Dale Carnegie wordt elk mens gedreven door "het gevoel belangrijk te zijn", in het Engels heet dat "a feeling of importance". Dat is de link naar "betekenis". Wij mensen zijn in staat de hogere regionen van de Pyramide van Maslow te beklimmen. Wij doen expliciet aan het creëren van betekenis terwijl andere levensvormen dat gewoon doen door te "zijn". Wij intelligente mensen kunnen dat niet als vanzelf. Wij moeten beschaving creëren en daarbij zonodig belangrijk gevonden worden.
Enerzijds voel ik die drang naar belangrijk zijn ook. Het is de sleutel naar creatie, naar het uitbouwen van je vermogens als mens.
Anderzijds stuit het me tegen de borst. We zijn namelijk al belangrijk, al was het alleen maar omdat we er zijn. Vanuit onze drang naar creatie ontstaan lang niet altijd mooie dingen. We creëren ook een boel ellende en, om het wat dichter bij huis te houden, een boel verspilling in de vorm van dingen die we niet nodig hebben en activiteiten die zinloos zijn.
Kortom, ik moet nog even diep nadenken óf en in welke vorm dan ik dat stukje "betekenis" wel in mijn missie-statement wil hebben.
Uiteindelijk is het de bedoeling dat een persoonlijk missie-statement mijn leven richting geeft. Dat ik nadat ik 's ochtends ben opgestaan een dag beleef die aansluit bij mijn missie. Dat ik volmondig "ja" kan zeggen tegen ideeën die in me opkomen omdat ze passen in mijn focus. Dat ik "nee" kan zeggen tegen stemmen die mijn pad niet kennen of niet willen kennen. Dat ik naar bed ga met het gevoel dat mijn dag zinvol is geweest omdat ik mijn missie heb geleefd.
Hee, daar is ineens die "betekenis" weer terug. Grappig.
Hoe dan ook, ik vermoed dat met een missie-statement mijn Personal Scrum ook een stuk beter zal gaan. De tijd zal het leren. Voorlopig hanteer ik even het missie-statement zoals ik het eerder beschreef en ga eens kijken hoe dat uitpakt.
Mocht je jezelf overigens afvragen waarom ik "eenvoud" nog niet heb genoemd als missie-onderdeel, dan mag je alvast weten dat ik eenvoud vooral zie als een middel en niet als een doel. Later meer daarover.
